با اشک های بر گونه ماسیده، از جا بر می خیزم

روی زانوهای خمیده ام، قد علم می کنم

استخوانهای شکسته را پیوند می زنم

بر سرگذشتم تُف می کنم، سرم را بالا می گیرم و از نو شروع می کنم!

پي نوشت: نه، مُردن نه! هنوز حقم را نگرفته ام، شاید بتوانم... حتا با استخوانهای شکسته...